ชนบท

เมื่อไม่ไหวก็ต้องพึ่งวัด สิ่งสุดท้ายของชีวิต ผมไปนั่งเล่นที่กุฏิหลวงตามาหลายวันแล้ว เมื่อเช้าหลวงตาบอกจะคุยด้วย ผมก็เลยต้องไปนั่งให้หลวงตาเทศตามระเบียบของวัด 

“หลวงตาไม่รู้ว่าเอ็งมีปัญหาอะไร แต่คิดว่าคงมีไม่งั้นเอ็งคงไม่มานั่งมานอนกะหลวงตา....เอ็งเห็นคนที่นอนในโลงนั่นใหม”

“..................เห็นครับ” 

“เอ็งรู้มั๊ยว่าก่อนที่มันจะตายมันทำอะไรไว้บ้าง” 

“ไม่รู้ครับ”  ผมมองหลวงตาอย่างงงๆ

“แล้วเอ็งคิดว่ามันอยากทำอะไรบ้างตอนที่มันนอนอยู่ในโลง” 

“ไม่รู้ครับหลวงตาถามผมทำไมครับ”  ในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว

“เอ็งไม่มีวันรู้หรอกเพราะมันไม่ได้บอกเอ็งและถึงตอนนี้มันอยากจะทำอะไรมันก็คงหมดโอกาสแล้ว บางทีตอนนี้มันอาจกำลังไปทำสิ่งที่มันอยากจะทำก็ได้ แต่..คงไม่สำเร็จหรอก เพราะมันตายไปแล้ว”

“ผมเข้าใจแล้วครับหลวงตา”

“เอ็งเป็นคนฉลาดหลวงตารู้จักเอ็งมานาน....สิ่งที่ดีในตัวเอ็งก็มีมากอยู่...แต่เอ็งก็มีส่วนที่เสีย ขี้ใจน้อย คิดมากและใจร้อน ไม่ว่าหลวงตาให้ทำอะไร ไม่ต้องบอกเอ็งให้มากเอ็งก็เข้าใจ แต่การที่เอ็งหัวไวมันก็ทำให้เอ็งคิดน้อยลง บางเรื่องเอ็งต้องคิดให้มาก”

“........................”

“เอ็งต้องให้โอกาสคนที่เขาอยากทำอยากพูดและเอ็งก็ควรพูดควรทำในสิ่งที่เอ็งอยากทำ ใครที่ดีกะเอ็งก็ต้องรักเขาดีกะเขา อย่ามองคนเพียงแค่สิ่งที่เห็นเพราะเขาอาจมีดีกว่านั้นมาก”

ตอนนั้นได้แต่คิด คิดถึงใครบางคน “คนเราต้องมองไปไกลๆ จะได้เห็นสิ่งที่แตกต่างจากตัวเรา และต้องมองข้างหลังด้วยว่าหลงลืมอะไรหรือเปล่า”

“เอ็งไปทำงานได้แล้วและไม่ต้องมานั่งมานอนที่นี่อีก เพราะที่นี่มีไว้สำหรับคนที่หมดสิ้นหนทางแล้วเท่านั้น”

“แล้วหลวงตาล่ะครับ”  “ไอ้นี่...”