ชนบท

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้หญิงคนหนึ่งได้ บอกเล่าถึงความรักทีเจ็บปวดให้กับคอร์ลัมหนึ่งฟัง ผมก็เลยนำมาถ่ายทอดให้เพื่อนได้รับรู้

“มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมานานแล้ว ตั้งแต่สมัยที่ฉันยังเรียนอยู่ชั้น ม.4 ช่วงเวลานั้นฉันมีความสุขมาก ฉันเป็นคนมีเพื่อนเยอะเพื่อนที่รักกันมาก ฉันได้รับคัดเลือกให้เป็นนักกีฬาไปแข่งระดับจังหวัด ได้รับคัดเลือกให้แสดงละครเป็นนางเอก และยังได้รับคัดเลือกเป็นนักเรียนดีเด่นอีกด้วย

ฉันเป็นคนรูปเพรียว ผิวขาว จัดได้ว่าเป็นดาวของโรงเรียน จึงมีคนมาจีบฉันหลายคนหนึ่งในนั้นก็คือเพื่อนในกลุ่มเดียวกัน และนี่ก็คือสิ่งที่ทำให้ชีวิตฉันพบแต่ความเศร้าเสียใจมาทุกวันนี้ ช่วงเวลาไล่เลี่ยกันได้มีคนมาจีบฉันแต่อยู่คนละโรงเรียนฉันเองก็ชอบเขา ไม่นานเราก็สนิดกันไปใหนมาใหนด้วยกัน

แต่เขาก็โดนต่อตานจากเพื่อนๆในกลุ่มอย่างที่สุดเหมือนกัน เพื่อนฉันทำทุกทางที่จะให้เราเลิกคบกัน ในที่สุดวันนั้นก็มาถึง เป็นงานเลี้ยงที่บ้านเพื่อน ฉันกับเพื่อนไปกันก่อน ส่วนเขาตามไปที่หลัง ฉันจำได้ว่าวันนั้นมีเพื่อนมาเรียกให้ฉันขึ้นไปบนห้องนอน ฉันตามขึ้นไปสักพักได้ยินเสียงใครบอกว่า “เฮ้ยมันมาแล้วเร็วเข้า” จากนั้นทุกคนก็วิ่งออกไปทันทีฉันโดนเพื่อนผู้ชายดึงไว้จนล้มลงบนที่นอน เขาขึ้นมาคร่อมบนตัวฉันทันที และก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาวิ่งขึ้นมาเห็น

       เขาวิ่งออกไปทันทีเหมือนกัน ฉันรีบลุกขึ้นวิ่งตามออกไป แต่ภาพที่ได้เห็นเขาโดนรถชนอย่างแรงจนตัวลอย แล้วฉันก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย

       ฉันไปนั่งร้องไห้ทุกวันที่งานศพจนวันเผา เพื่อนได้เอาปากกามาให้ “เขากำมันไว้แน่นฉันคิดว่ามันต้องเป็นของเธอเลยเอามาให้ ฉันขอโทษนะ” จากนั้นก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย ไม่รู้ว่านานแค่ใหน

       พออาการฉันเริ่มดีขึ้น เพื่อนเล่าให้ฟังว่าฉันเอาแต่ถือปากกาแล้วขีดเขียนไปเรื่อย มีแต่เสียงหัวเราะเหมือนคุยกับใครอยู่ นานเกือบเดือนที่ฉันเป็นอย่างนั้น  แต่สำหรับฉันมันเหมือนได้ฝันไป ได้อยู่กับนภัสได้คุยหยอกล้อกันทุกวันเมื่อเลิกเรียน ฉันได้บอกกับเขาได้อธิบายให้เข้าใจ แล้ววันหนึ่งเขาบอกว่าเขาจะคอยฉัน ตอนนั้นฉันไม่เสียใจ แต่กลับรู้สึกดีใจ แล้วฉันก็ตื่นขึ้นมา

       ฉันบอกกับตัวเอง ฉันจะหาเขาให้พบในทุกชาติที่ได้เกิด ถ้าไม่เจอฉันก็จะไม่รักใครอีกเลย และอยากบอกกับเพื่อนว่า ความรักให้ฉันเลือกเองเถอะ มันจะผิดพลาดยังไง อย่างน้อยฉันก็รักเขา