ชนบท

     เกือบครึ่งชั่วโมงผมก็มายืนอยู่บนเกาะเสม็ดจากนั้นก็ต้องเดินทางด้วยรถยนต์กันต่อ รถออกได้ไม่กี่นาทีความท้าทายก็เริ่มขึ้นทันที มันเหมือนเป็นการเดินทางในถิ่นทุรกันดาร ไม่ซิต้องบอกว่าเหมือเดินทางอยู่บนดวงจันทร์มากกว่าทั้งหลุมทั้งหิน ถ้าเพื่อนๆนึกไม่ออกว่าสภาพมันเป็นยังให้ปวดหัวหรอกครับ (หะหะ ล้อเล่นครับพี่น้อง)

“ความเงียบสงบที่สัมผัสได้มาตลอดเส้นทางถูกกลบด้วยเสียวหวีดร้องและเสียงหัวเราะดังสดับตับจับถูไถลืสับสนไปหมด(ฟังแล้วไม่รู้เรื่อง) ต่างโผเข้ายึดกับเหล็กของหลังคารถกันเต็มที่รถที่วิ่งด้วยความเร็วไม่มากนักแต่ก็ทำเอาทุกคนแทบจะขยอกเอาของที่กินไปออกมาทั้งหมดเลยที่เดียวมองไปยังรถคันหน้ามันก็ไม่ได้แตกต่างกันเลย หลายครั้งที่รถกระดอนไปข้างทางทำเอาคนบนรถโผเข้าไปกอดน้องผู้หญิง จนน้องเค้าร้องเสียงดังลั่นไปหมดสักพักก็ได้ยินเสียงหัวเราะของไอ้พวกผู้ชายที่เข้าไปกอดด้วยความตกก๊ะใจ”

นี่คือสภาพถนนบนเกาะนี้มันมีทั้งหลุมลึกหินที่โผล่อยู่กลางทางบางที่ก็รากของต้นไม้ใหญ่ แต่รถก็ยังสามารถผ่านไปได้อย่างปลอยภัย หลายคนคิดตรงกันว่านี่คงเป็นจุดขายอีกอย่างของการเที่ยวบนเกาะเสม็ดแห่งนี้

หลังจากการเดินทางอันมหาโหดพวกเราก็ถึงจุดหมายปลายทาง

“ผมก้าวลงจากรถทั้งที่ขายังสั่นอยู่มองบ้านพักรูปทรงชั้นเดียวยกพื้นสูง ด้านข้างตัวบ้านเป็นคล้ายหญ้าแฝกหลังคาทรงจั่วมีกาแลไขว้อยู่ที่จั่วด้วย มีระเบียงน่ารักพอสำหรับนั่งชมวิวกับเพื่อนรู้ใจ เปิดประตูห้องนอนเข้าไปคิดว่าไม่ต่างไปจากบ้านพักของผมสักเท่าไร ไม่มีน้ำอุ่นไม่มีตู้เย็น แต่ที่นี่มีทีวีที่เปิดสำหรับรัวชมวิวของท้องทะเลและรับฟังเสียงของเกลียวคลื่นที่ถาโถมเข้ามาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยแถมด้วยนางแบบในชุดวันพีช(คือนุ่งกางเกงจิ๋วตัวเดียว) แต่เป็นระบบมือสัมผัสคือใช้มือผลักเปิดออกไปจึงจะรับชมได้”

เห็นแค่แว๊บเดียวเพื่อนๆก็มุดหายเข้าไปในทีวีกันหมดเลยครับ เราใช้เวลาทั้งหมดอยู่ที่ชายหาด เดินไปเรี่อยเปื่อยหรือไม่ก็นอนเล่นที่ชิงช้าใต้ต้นหูกวาง บางคนก็ออกไปตกปลาตรงโขดหิน บางคนก็พยายามเดินเฉียดไปมาตรงที่นางแบบนอนอาบแดดอยู่ แต่บางคนกลับใช้เวลาในช่วงนี้ทำร้ายตัวเองด้วยการกินเหล้าเคล้าเสียงคลื่น

ไม่นานความมืดก็มาเยือน พวกกินเหล้าก็หลับใหลที่ชายหาดจนเพื่อนบางคนต้องช่วยกันลากขึ้นมาเพราะกลัวจมน้ำตาย คนอื่นๆก็นั่งกินนอนกินปลาเผาปูเผาอาหารทะลที่ทยอยเสริมมาแบบไม่รู้จักจบสิ้นแต่มีคนกินอยู่เพียงสิบกว่าคน หะหะสมน้ำหน้ามันไอ้พวกขี้เมา

“ผมหยิบปูม้าตัวใหญ่มาจับฉีกกระดอกออกปากก็กัดกินไข่ที่อยู่ในกระดองอย่างเอร็ดอร่อย เอาเนี้อขาวอมแดงของก้ามปูปาดไปในถ้วยน้ำจิ้มที่มีพริกเขียวตำระเอียดลอยฟ่องอยู่เต็มไปหมดใส่ปาก จากนั้นก็หยิบกุ้งมังกรจับบิดหัวออกแล้วเลือกกินแต่มันสีขาวที่อยู่บนหัว แถมด้วยปลาเก๋าตัวเขื่องที่ทอดจนกรอบเกรียมจิ้มกับน้ำปลาพริกกินอย่างคนอดอยาก จนเพื่อนที่ร่วมวงอยู่ต้องเบรกด้วยการชนแก้ว ก็มันทั้งหวานทั้งมันและก็แซบใครจะอดใจไหวล่ะคับพี่น้อง หะหะ”   

หลังจากงานเลี้ยงเลิกราผมก็โซซัดโซเซกลับที่พักแล้วก็นอนทันที ม่ายต้องอาบน้ำมานเลย

“ว้ายพี่ใครก็ไม่รู้มานอนอยู่ในห้องหนู”

ผมตกใจตื่นด้วยเสียงร้องดังสนั่นหวั่นไหวหายเมาเป็นปลิดทิ้ง ยังไม่ทันจะตั้งตัวก็มีหมัดสวนมาเต็มเปรี้ยงพร้อมด้วยเสียงร้องห้ามตามด้วยเสียงแล้วผมก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลยยยยยยยยยยยคราบบบบพี่น้องงงงงงง

นีเป็นเพียงคืนแรกของการพักผ่อนที่เกาะเสม็ดกับคนรู้ใจและผองเพื่อน ยังมีอีกสามคืนโปรดติดตามกันต่อไปนะพี่น้อง

“ไอ้เวรถีบหน้าแล้วยังมาอมยิ้ม ไอ้แก่ตื่นได้แล้วเมาได้ทุกวันจะแดกข้าวหรือเปล่า เดี๋ยวเทให้หมามันฉอดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“โอ๊ยยยยยยยยยยยตื่นแว๊วววววววววจบดีก่าม่ายหวาย”

       บันทึกโดย..ผมเอง หะหะ

“เรื่องจริงนะคับพี่น้อง” 

“ไอ้ค ายยังจะมาโม้อีก”

“หะหะ เมียที่นับถือ”

“โป๊ก” “โอ๊ยยยยย”