ชนบท

ห้องดับจิตของ โรงพยาบาลที่ลือกันว่าผีดุที่สุดใน จ.สกลนคร พวกนักศึกษาพยาบาลต่างหวาดกลัวกันมา ทุกคนที่เคยเรียนที่นี่ล้วนมีประสพการณ์ที่น่ากลัวระคนสยองขวัญกันทั้งสิ้น จนกลายเป็นเรื่องที่เล่าขานกันต่อๆมาจากรุ่นสู่รุ่น ของวิญญาณที่วนเวียนไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดของคนที่ตายไปแล้ว แม้ทางโรงพยาบาลจะทำพิธีทางศาสนาแล้วก็ตาม แต่วิญญาณก็ยังคงวนเวียนอยู่ไม่ได้ไปใหนเลย ยังคงมีคนเจอวิญญาณที่ซุกซ่อนตัวอยู่ตามมุมมืดของห้องดับจิตเสมอ เสมือนว่าจะรอคอยใครสักคน

มีเรื่องเล่ากันว่า ก่อนที่โรงพยาบาลแห่งนี้จะมีการทำบุญครั้งใหญ่เคยมีลุงคนหนึ่ง ที่คนทั่วไปแถวนั้นรู้จักกันดีว่าเป็นขอทานที่มีสติฟั่นเฟือน บางวันก็พูดจาเลอะเลือน บางครั้งก็จะเล่าเรื่องให้พวกนักศึกษาฟังเกี่ยวกับเรื่องวิญญาณร้ายที่ตัว เองพบเจอมา แต่ไม่มีคนใหนเชื่อเรื่องที่ขอทานคนนั้นพูดเลย

          จน กระทั่งวันที่มีคณะนักศึกษาคณะพยาบาลศาสตร์กลุ่มหนึ่ง ได้มาฝึกงานที่โรงพยาบาลแห่งนี้ เรื่องเลวร้ายก็ได้เกิดขึ้น ขณะที่กำลังฝึกสอนกันอยู่นั้น ชายชราที่เป็นขอทานได้เดินเข้าไปหาแล้วร้องบอกนักศึกษากลุ่มนั้นให้ออกไปจากห้องดับจิต และตะโกนด่าทอใครก็ไม่รู้เสียงดังหนวกหูไปหมด จนกระทั่งยามต้องมาไล่ให้ออกไป แต่..สิ่งที่ทำให้หลายคนขนหัวลุกก็คือคำพูดก่อนจากของแก

“วันนี้ต้องมีคนไปเป็นตัวตายตัวแทนของวิญญาณที่นี่ ระวังไว้ให้ดีนะ”

ชายชราชี้มืออันสั่นเทาไปที่ห้องดับจิตแล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือเหมือนกำลังร้องไห้ “นั่นไงเขาแต่งตัวรอแล้ว เขายืนอยู่นั่นไง ได้เวลาไปเกิดของเขาแล้ว แต่....ไม่น่าเป็นพวกนักศึกษาเลย อายุยังน้อยแท้ๆ” 

ในที่สุดชายขอทานก็ยอมจากไป ปล่อยให้นักศึกษาพากันหัวเราะกันเป็นที่สนุกสนาน แม้บางคนจะรู้สึกขนลุกก็ตามที แต่..ทุกอย่างก็ยังคงเป็นปรกติไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

จน กระทั่งต้องเข้าไปเรียนกันในห้องดับจิต ในขณะที่นักศึกษากำลังฟังการสาธิตจากอาจารย์อยู่นั้น สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อหีบศพช่องหนึ่งได้เปิดออก มันเลื่อนออกมาชนกับนักศึกษาหญิงคนหนึ่งอย่างแรงจนเธอล้มลง

นัก ศึกษาหลายคนหวีดร้องดังลั่นด้วยความตกใจและความกลัว แต่..มีนักศึกษาคนหนึ่งชื่อ นิภาวิ่งเข้าไปช่วยนักศึกษาคนนั้น ในขณะที่นิภากำลังจับให้ลุกขึ้น นักศึกษาคนนั้นได้หันมายิ้มกับเธอ แต่มันกลับทำให้นิภาถึงกับขวัญเสียกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งและหมดสติไป

นิภา มารู้สึกตัวอีกครั้งก็พบว่าตัวเธอนั้นนอนอยู่บนเตียงคนไข้ของโรงพยาบาลแล้ว พร้อมกับเรื่องที่น่าเศร้าของเพื่อนคนที่เธอเข้าไปพยุงได้หายสาปสูญไปอย่าง ไร้ร่องรอย ในช่วงที่หลายกคนกำลังชุลมุนตอนที่เธอหมดสติ หลายคนช่วยกันอุ่มเธอไปห้องพยาบาล แต่ส่วนมากวิ่งหนีออกมาจากห้องนั้นทันทีที่เกิดเรื่องขึ้น

เธอ พยายามทบทวนความจำอยู่นาน แล้ววันหนึ่งเธอได้ขอร้องให้พยาบาลที่ดูแลเธอพาไปยังห้องดับจิต เพื่อดูหน้าคนที่อยู่ในหีบศพใบนั้น ทันที่ที่เธอเห็น เธอถึงกับร้องไห้โฮไม่ยอมหยุดจนพยาบาลต้องพาเธอออกมาทันที

เมื่อ ตั้งสติได้เธอบอกกับพยาบาลคนนั้นว่า ตอนที่เธอช่วยพยุงเพื่อนของเธอลุกขึ้นนั้น เพื่อนเธอหันมายิ้มให้ แต่..ใบหน้านั้นไม่ใช่เพื่อนเธอแน่นอน แต่.มันเป็นของผู้หญิงที่อยู่ในหีบศพนั้น เป็นใบหน้าที่ยิ้มอย่างมีความสุข เธอสาบานว่าเธอเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นจริงๆ และตอนที่ผู้หญิงคนนั้นหันมายิ้มยังบอกด้วยว่า “มื่อถึงเวลาพวกเขาก็จะมาเอาเพื่อนของเธอไปอีกเพื่อเป็นตัวแทนของเขา อย่าโกรธฉันเลยนะ”

...............................................