ชนบท

       ผมเองก็ลุ้นอยู่เหมือนกันว่าจะมีสาวๆที่ใหนพาไปเลี้ยงบ้างหรือเปล่า แบบอยากกินไอติมมากเลยในวันนั้น

       ตอนนั้นผมเรียนอยู่ปวชปีหนึ่ง ผมเริ่มมีความรักแล้ว เพื่อนโรงเรียนเดียวกันแต่เรียนพาณิชย์ สวยมากในความรู้สึกของผม ผมยาวปะบ่า ผิวขาว หน้าเหมือนแขกคมเข้ม แต่ผมไม่เคยจีบเลยได้แต่แอบมองไกลๆ เพราะว่าเธอเป็นคนห้าวมากแบบพูดตรงเป๊ะ และผมก็อายด้วย

       แล้ววันวาเลนไทก็มาถึง ผมใจจดจ่อคิดอยู่นานว่าจะทำยังไงให้เธอรู้และจะให้อะไรเธอดี วันนั้นผมไปซื้อดอกไม้มาหนึ่งช่ออุตสาหิ้วมันขึ้นรถมาด้วยยอมทนเพื่อนๆแซว สุดท้ายก่อนถึงโรงเรียนก็โยนมันทิ้งไปซะเฉยแบบอายมาก มาถึงโรงเรียนก็ยังโดนเพื่อนๆแซวกันไม่หยุด จนรู้ไปทั้งโรงเรียน

       วันนั้นผมเห็นเธอเดินมาที่สวนหน้าโรงเรียนตอนพักเที่ยงไปคนเดียว ผมรีบเดินตามเป็นไงเป็นกันวะ ผมยื่นไอติมส่งให้ “เอามาฝากพิมครับ” มือสั่นเสียงสั่นแบบควบคุมงัยก็ไม่อยู่ “เฮ๊ย ไอติมสีแดงด้วยโว้ย ไอ้โม” และก็มีอีกหลายเสียงตามมาไม่ขาด ตอนนั้นรู้แต่ว่าอยากจะมุดดินหายไปซะเลย อายมากกกกกกกไม่รู้ว่าพวกมันมาซุ่มเมื่อไหร่

       “นะโมไม่สบายหรือเปล่า” เธอพูดและก็หัวเราะไปด้วยเป็นเสียงที่สดใสมาก “นะโมไม่เหมือนทุกคนที่มาจีบพิมเลย มีแต่เอาดอกไม้มาให้ ไม่ขี้อาย แต่พิมชอบไอติมมากเลยรู้มั๊ยนะโม”  “ชอบนะโมแบบนี้ด้วยน่ารักดี”  ตอนนั้นเลือดมันสูบฉีดอย่างแรง มือสั่น

       “เฮ้ยไอ้โม จีบสาวแค่นี้จะเป็นลมเลยหรือวะ” ได้ยินไอ้พวกนั้นมันหัวเราะครื้นเครงกันใหญ่ และนั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ได้ยินมันหูอื้อไม่รับรู้อีกเลย แบบโครตอายเลยว่ะ จริงๆ